I. WARTOŚCI W ŻYCIU PUBLICZNYM

1. Wolność jest dla nas podstawową wartością. Gwarantuje ona możliwość swobodnego i odpowiedzialnego kształtowania swojego losu i przyszłości.

2. Uznanie wolności za naczelną zasadę w życiu jest konsekwencją wyjątkowej pozycji człowieka. Jesteśmy świadomi ludzkich słabości, lecz jednocześnie wierzymy, że człowiek jest powołany do odpowiedzialnego kształtowania świata. Wolność jednostki kończy się jednak tam, gdzie zaczyna ona naruszać wolność innych.

3. Człowiek jako istota twórcza, aktywna, kreująca rzeczywistość wokół siebie powinien być podmiotem wszystkich działań publicznych.

4. Dostrzegamy potrzebę istnienia w demokratycznym społeczeństwie silnych więzi moralnych chroniących je przed rozkładem. Konieczne jest istnienie wspólnych wartości trwale osadzających człowieka w jego dziedzictwie. Uważamy, że dla dobrego funkcjonowania społeczeństwa obywatelskiego niezbędne jest współistnienie tradycji konserwatywnej i liberalnej.

5. Za niezbędne w działalności publicznej uważamy uczciwość, wiarygodność
i odpowiedzialność za czyny, słowa i poglądy. Osoby skompromitowane nadużyciami i nieetycznym zachowaniem powinny być w sposób zdecydowany wykluczane z życia publicznego. Osoby pretendujące do roli przywódców powinny prezentować najwyższe standardy moralne.

6. Identyfikujemy się z Platformą Obywatelską RP, z partią, która w swych działaniach kieruje się troską o dobro wspólne, a nie wąskimi interesami grup nacisku. Uważamy, że wszyscy niezależnie od płci i narodowości, mogą aktywnie uczestniczyć w kształtowaniu i funkcjonowaniu Państwa polskiego.

7. Aby spełnione zostały warunki do nieskrępowanego rozwoju ludzkiej inicjatywy,
a w konsekwencji pomnażania dobra wspólnego konieczne jest aby:

§ państwo było demokratyczne i rozwijało się w oparciu o instytucje społeczeństwa obywatelskiego

§ gospodarka funkcjonowała w oparciu o wolny rynek i własność prywatną

§ władze publiczne były ograniczone w swoich kompetencjach,
a ich struktura zbudowana według zasady pomocniczości.

§ fundamentem funkcjonowania w społeczeństwie ludzi o różnych światopoglądach była tolerancja i wyrzeczenie się stosowania przemocy

II. DOBRE I SKUTECZNE PAŃSTWO

8. Siła i trwałość państwa powinna być oparta na prawach i wolnościach jego obywateli. Państwo powinno podejmować działania wtedy, gdy wolność jednych ogranicza wolność drugich. Celem tych działań powinno być zapewnienie bezpieczeństwa i pełni praw każdej jednostki do nieskrępowanej aktywności.

9. Ustrój państwa powinien zapewniać:

§ szeroki zakres wolności każdego człowieka i obywatela,

§ ochronę praw i własności,

§ jasne prawo i mechanizmy jego skutecznego egzekwowania,

§ równe szanse i brak dyskryminacji,

§ warunki do szybkiego rozwoju gospodarczego i cywilizacyjnego,

§ bezpieczeństwo wewnętrzne i zewnętrzne.

10. Państwo powinno zagwarantować swoim obywatelom wolność wyznania
i sumienia. Opowiadamy się za przyjaznym rozgraniczeniem państwa i kościołów, tak żeby instytucje te działały dla dobra wszystkich obywateli.

11. Pełną realizację i przestrzeganie praw wszystkich obywateli zagwarantować może tylko przejrzyste prawo i sprawny wymiar sprawiedliwości.

12. Za konieczne uważamy ustanowienie w Polsce takiej Konstytucji, która regulować będzie jedynie wzajemne stosunki pomiędzy organami władzy publicznej oraz gwarantować podstawowe prawa człowieka i obywatela.

13. Za zbędne i szkodliwe uważamy umieszczanie w Konstytucji życzeniowych praw socjalnych oraz tworzenie ponad konieczną potrzebę organów konstytucyjnych państwa, których zadania mogą być równie sprawnie i taniej wykonywane przez inne organy władzy oraz instytucje społeczeństwa obywatelskiego.

14. Władza publiczna powinna być zdecentralizowana - jak najwięcej kompetencji
i środków powinno zostać przekazane samorządom i społecznościom lokalnym.

15. Wywiązanie się przez Państwo ze swojej roli zapewnić może tylko uczciwość
i kompetencja ludzi rządzących Polską. Uważamy, że należy dążyć do zlikwidowania systemu patologicznych powiązań miedzy polityką a biznesem oraz ograniczyć immunitet parlamentarzystów tak, aby rzeczywiście chronił ich jedynie przed pociągnięciem do odpowiedzialności za działalność polityczną
i parlamentarną.

16. Ingerencja Państwa w życie społeczeństwa powinna ograniczać się do niezbędnego minimum. Duże znaczenie ma w tej sytuacji działalność organizacji pozarządowych. Stoimy na stanowisku, że sami obywatele zgrupowani wokół konkretnych spraw i problemów, są w stanie najlepiej je rozwiązywać, a tym samym wyręczyć i odciążyć państwo w wielu dziedzinach.

III. ADMINISTRACJA PUBLICZNA JAKO SŁUŻBA SPOŁECZEŃSTWU

17. Rola Państwa powinna ograniczać się do zapewnienia obywatelom warunków
do rozwoju i samorealizacji. Uważamy, że Polsce potrzeba jak najmniejszej administracji, zarówno na szczeblu centralnym, jak i lokalnym. Liczba ministerstw i urzędów centralnych powinna być ograniczona. Państwo musi odpowiedzialnie
i skutecznie dbać o bezpieczeństwo zewnętrzne i wewnętrzne swoich obywateli,
a także stać na straży stabilności gospodarki i systemu monetarnego.

18. Pożądanym jest zmniejszenie liczby płatnych stanowisk politycznych
i administracyjnych nie tyko na szczeblu centralnym, ale zwłaszcza na szczeblach lokalnych w województwach, powiatach i gminach. Należy przeciwstawiać się rozrastającej się biurokracji.

19. Właściwe funkcjonowanie Państwa jest w dużym stopniu uzależnione
od fachowości i uczciwości urzędników. Opowiadamy się za dobrze wykształconą
i apolityczną, a jednocześnie dobrze wynagradzaną służbą cywilną.

20. Każdy organ administracji publicznej winien jest obywatelom wiążącą prawnie, pełną informację o ich prawach i obowiązkach.

21. Opowiadamy się za przyśpieszeniem procesu informatyzacji administracji publicznej każdego stopnia, wraz z wdrażaniem zasady interaktywności publicznych systemów informatycznych.

22. Uważamy, iż pełna przejrzystość funkcjonowania organów administracji publicznej oraz jawność i czytelność mechanizmów podejmowania decyzji jest jedynym gwarantem zmniejszenia dystansu dzielącego obywateli od tych organów.

23. Mając na uwadze wysoką skuteczność i wydajność zarządzania opowiadamy się za kontraktacją menadżerów publicznych specjalizujących się w poszczególnych dziedzinach.

IV. SAMORZĄD TERYTORIALNY

24. Silny samorząd terytorialny jest fundamentem dobrego ustroju, silnej i wolnej Polski. Umożliwia on wykonywanie zadań publicznych znacznie efektywniej, sprawniej i taniej niż na szczeblu centralnym. Dlatego postulujemy dalsze
i zdecydowane ograniczenie zadań administracji centralnej.

25. Prawdziwa decentralizacja władzy wymaga nie tylko podziału kompetencji,
ale przede wszystkim decentralizacji finansów. Dlatego opowiadamy się
za przekazaniem większości środków publicznych do dyspozycji samorządów. Możliwość bezpośredniego wyboru wójtów, burmistrzów i prezydentów zwiększa legitymację wyborczą danego organu oraz siłę mandatu i społecznego poparcia. Kolejnym niezbędnym krokiem powinna stać się możliwość bezpośredniego wyboru starosty i marszałka.

26. Liczba powiatów i samorządowych województw powinna być zmniejszona.
Tylko duże, właściwie funkcjonujące, silne, finansowo samodzielnie i dobrze zarządzane regiony będą równorzędnymi partnerami dla regionów Unii Europejskiej.

V. ROZWÓJ GOSPODARCZY

27. Mechanizmy rynkowe są najlepszym sposobem określenia produkowanych dóbr
i świadczonych usług. Wolna konkurencja daje konsumentowi szansę wyboru najlepszych produktów, a producentowi stwarza szansę osiągania większych zysków. Własność prywatna, wolność działalności gospodarczej i stymulujące przedsiębiorczość prawo stanowią fundament systemu gospodarczego i tworzą dobrobyt obywateli.

28. Wolność gospodarcza wymaga, aby ingerencja Państwa ograniczała się
do minimum i dotyczyła jedynie kontroli systemu finansowego oraz zapobiegania powstawaniu monopoli.

29. Podstawą zdrowej, szybko rozwijającej się i innowacyjnej gospodarki
jest własność prywatna.

30. Konieczne jest szybkie dokończenie prywatyzacji. Szczególnie istotna
jest prywatyzacja takich sektorów jak: telekomunikacja, energetyka, górnictwo, hutnictwo, przemysł paliwowy, transport, bankowość.

31. Konieczne jest szybkie dokończenie prywatyzacji. Prywatyzacja sektorów dotychczas zmonopolizowanych przez przedsiębiorstwa państwowe powinna być połączona z demonopolizacją. Uważamy, że najwłaściwszą formą prywatyzacji jest prywatyzacja poprzez giełdę. Budowa silnego rynku kapitałowego winna być priorytetowym zadaniem.

32. Państwo musi zadbać o reprywatyzację majątku zagrabionego prawnym właścicielom w skutek wypędzenia Polaków z ziem wschodnich oraz w czasach PRL-u. W miarę możliwości należy zwracać go w naturze, lub za odpowiednią rekompensatą pieniężną. Tam, gdzie jest to niemożliwe, Państwo powinno stworzyć system bonów reprywatyzacyjnych, za które można byłoby nabywać prywatyzowany majątek.

33. Budżet państwa musi być zrównoważony. Zdrowe i stabilne finanse publiczne, stabilność pieniądza i niski dług publiczny uważamy za niezbędny warunek stabilności i rozwoju całej gospodarki.

34. Deficyt finansów publicznych powinien zostać znacznie ograniczony,
zaś zaciąganie długu publicznego może służyć jedynie inwestycjom, a nie bieżącej konsumpcji.

35. Elementem naprawy finansów publicznych powinno być znaczne zmniejszenie poziomu wydatków publicznych.

36. Należy zwiększyć dyscyplinę monetarną. Na straży stabilności pieniądza powinien stać niezależny bank centralny.

37. Rolnictwo jest tym sektorem gospodarki, który wymaga szczególnie głębokich zmian. Państwo powinno podejmować działania polegające na zapewnieniu wszechstronnego rozwoju obszarów wiejskich. Aby proces modernizacji rolnictwa przebiegł bez niepokojów społecznych konieczne jest:

a) rozwijanie na obszarach wiejskich działalności pozarolniczej takiej jak usługi, agroturystyka,

b) rozbudowa infrastruktury – szczególniej drogowej i telekomunikacyjnej, która ułatwi podejmowanie nowych form aktywności zawodowej poza rolnictwem,

c) poprawę edukacji na terenach wiejskich,

d) wykorzystywanie atutów produkcji ekologicznej - wprowadzenie odpowiedniego uznanego na świecie systemu certyfikowania zdrowej żywności.

e) wspieranie nowych spółdzielni, grup producenckich i kas pożyczkowych,

f) popularyzowanie i wspieranie postępu technicznego w rolnictwie.

38. System podatkowy powinien być jasny i przejrzysty, a jego ewentualne zmiany muszą być zapowiadane z odpowiednim wyprzedzeniem. Naszym zdaniem tylko to zagwarantuje bezpieczne warunki do rozwoju prywatnej przedsiębiorczości
w Polsce. Podatki powinny być niskie i służyć tylko zaspokojeniu podstawowych potrzeb państwa.

39. Za najbardziej sprawiedliwą i najefektywniejszą formę opodatkowania uważamy podatek liniowy o stawce nie większej niż 15% obejmujący podatek dochodowy
od osób fizycznych (PIT) i prawnych (CIT) oraz podatek VAT.

40. Przepisy regulujące prowadzenie działalności gospodarczej powinny zostać znacząco uproszczone i ograniczone oraz możliwie najbardziej upraszczać
i ułatwiać prywatną inicjatywę gospodarczą. Gospodarka powinna być odbiurokratyzowana, a państwo powinno ingerować w działalność gospodarczą tylko tam, gdy jest to absolutnie niezbędne dla zabezpieczenia jego najważniejszych interesów.

41. Za konieczne uważamy pełne otwarcie zawodów koncesjonowanych np. zawodów prawniczych, doradców podatkowych, lekarzy, aptekarzy, architektów. Wszelkie ograniczenia powinny być wprowadzane uwzględniając jedynie rzeczywisty
i słuszny interes państwa.

42. Konieczne jest daleko idące ograniczenie systemu koncesji i zezwoleń, a w tych nielicznych przypadkach, gdy są one niezbędne, powinny być przyznawane
w drodze przetargu.

43. Zdecydowanie należy wyeliminować dotacje dla państwowych podmiotów gospodarczych. Szczególnie naganne jest ukryte dotowanie wyrażające się
w przyzwoleniu na nie wywiązywanie się ze zobowiązań wobec Skarbu Państwa
i ZUS.

44. Aby powstało więcej nowych miejsc pracy konieczne jest usuwanie barier dla przedsiębiorców, w tym przepisów zmniejszających elastyczność rynku pracy
i podnoszących jej koszty.

45. Konieczna jest likwidacja płacy minimalnej, która jest czynnikiem zniechęcającym pracodawców do tworzenia nowych miejsc pracy oraz uderza przede wszystkim
w młodych ludzi poszukujących zatrudnienia.

46. Bez jasnych, prostych i przejrzystych przepisów, niskich podatków i znacznego uelastycznienia rynku pracy Polska nie poradzi sobie z olbrzymim bezrobociem.

47. Likwidacji powinny ulec przywileje branżowe, jak i przywileje dla załóg przy prywatyzowaniu przedsiębiorstw.

48. Prawo pracowników do strajku należy zrównoważyć prawem pracodawcy
do lokautu.

49. Niedopuszczalne są formy strajku i protestu które zagrażają bezpieczeństwu
i funkcjonowaniu państwa. Wszelkie nielegalne strajki i protesty powinny być traktowane z pełną surowością prawa.

50. Państwo świadczy w Polsce cały szereg różnych usług publicznych. Są one nie tylko w całości finansowane ze środków publicznych ale wykonywane są także przy użyciu infrastruktury należącej do państwa i przez osoby będące pracownikami państwowymi. Nie negujemy potrzeby finansowania niektórych, wybranych usług publicznych przez państwo. Uważamy jednak, że usługi te powinny być wykonywane przez podmioty prywatne. Dlatego opowiadamy się za prywatyzacją usług publicznych, w tym przede wszystkim: szkół i przedszkoli, szpitali, przychodni i innych placówek ochrony zdrowia oraz usług komunalnych. Pozwoli to na znaczne podniesienie jakości świadczonych usług, a poprzez wprowadzenie w usługach społecznych mechanizmów wolnorynkowych pozwoli na uzyskanie znacznych oszczędności w wydawaniu środków podatników.

51. Państwo we współpracy z samorządami lokalnymi powinno zadbać o poprawę infrastruktury transportowej w Polsce opartej na sieci autostrad, liberalizacji rynku oraz poprawie bazy transportowej. Należy również zadbać o rozwój transportu morskiego i śródlądowego.

52. Należy radykalnie zreformować system rentowy. Renty państwowe powinny być przyznawane osobom trwale i całkowicie niezdolnym do pracy.

53. Należy dążyć do zrównana wieku emerytalnego kobiet i mężczyzn. Obecne przepisy dyskryminują kobiety, które w efekcie krótszego okresu pracy otrzymują znacznie niższe emerytury.

54. Należy stworzyć sprzyjające warunki ekonomiczne i prawne dla stymulowania rozwoju technologicznego i infrastrukturalnego w Polsce poprzez wsparcie projektów na zasadzie Partnerstwa Publiczno - Prywatnego.

VI. OŚWIATA, NAUKA, KULTURA

55. Wszyscy chcący się uczyć powinni mieć równe szanse dostępu do edukacji na wszystkich szczeblach.

56. Państwo powinno zapewniać możliwość nauki poprzez finansowanie kształcenia
w całości na szczeblu podstawowym, gimnazjalnym i średnim.

57. Należy skończyć z mitem bezpłatnej edukacji na szczeblu wyższym, która jest obecnie dobrem reglamentowanym i dostępnym jedynie dla tych którzy uczyli się w dobrych liceach i których stać na przygotowanie do najlepszych studiów. Preferuje to szczególnie młodzież mieszkającą w dużych miastach, zaś dyskryminuje środowiska wiejskie i małomiasteczkowe. Od dawna już studia wyższe przestały być bezpłatne, a studenci każdego miesiąca łożą niemałe sumy na pokrycie kosztów teoretycznie „bezpłatnej” edukacji. Za studia należy wprowadzić częściową odpłatność. Ich dostępność dla mniej zamożnych powinna być zwiększona przez system łatwo dostępnych, niskooprocentowanych kredytów studenckich.

58. Finansowanie oświaty powinno się odbywać za pomocą bonów edukacyjnych, które pokryją w całości koszty kształcenia w szkole samorządowej, natomiast
w szkole prywatnej i społecznej pozwolą na pokrycie części kosztów. Będzie to realizacja sprawdzonej zasady, iż pieniądz idzie za uczniem, zaś państwo wspiera osoby uczące się, a nie szkołę jako instytucję. Docelowo opowiadamy się za całkowitym sprywatyzowaniem szkolnictwa już od najniższego szczebla. Uważamy, że usługi edukacyjne są takim samym towarem jak każde inne usługi.

59. Szczególnie istotne jest poddanie szkół kontroli rodziców i wspólnot lokalnych. Dlatego gorąco popieramy przekazanie szkół samorządom. Równie ważne jak szkoły samorządowe są szkoły prywatne i społeczne. Uważamy, że wszystkie te rodzaje szkół powinny być na równi traktowane przez państwo, ponieważ tworzą szeroką ofertę z której rodzice i uczniowie powinni mieć prawo swobodnego wyboru.

60. W programach szkolnych powinno się zwracać uwagę nie tylko na przekazanie określonej wiedzy, ale i na rozwijanie osobowości i umiejętność rozwiązywania problemów. Pożądane jest kształcenie praktycznych umiejętności niezbędnych na rynku pracy oraz propagowanie postaw obywatelskich.

61. Lekcje WOSu powinny znaleźć się w programach szkół podstawowych od czwartej klasy, aby było możliwe kształtowanie świadomego społeczeństwa obywatelskiego. Należy również poszerzyć zakres lekcji WOSu o elementarną wiedzę z zakresu prawa.

62. Szkoły przygotowujące do zawodu powinny mieć zapewnioną swobodę
w dostosowaniu swojego programu nauczania do potrzeb rynku pracy tak, by nie kształcić w wąskich i często już nieprzydatnych specjalnościach.

63. W szkołach wyższych należy dążyć do indywidualizacji toku studiów. Należy powszechnie wprowadzić system punktowy umożliwiający wybór przedmiotów, terminów zaliczenia i prowadzących zajęcia. Integralną częścią tego systemu powinny być rozwiązania umożliwiające zmianę uczelni w trakcie studiów nie tylko kraju, ale i zagranicą.

64. Należy stworzyć szersze możliwości awansu płacowego dla nauczycieli w oparciu
o ocenę efektów ich pracy. Dlatego konieczna jest likwidacja Karty Nauczyciela, która w obecnej postaci jest dokumentem blokującym reformę w oświacie
i sprzyjającym negatywnej selekcji do zawodu.

65. Państwo powinno dokładać wszelkich starań w kierunku rozwoju badań naukowych w Polsce. Należy stworzyć specjalny system grantów umożliwiających rzetelne prowadzenie badań w dziedzinach niekomercyjnych,
ale ważnych dla właściwego funkcjonowania Państwa i społeczeństwa.

66. W sferze kultury Państwo powinno wspierać twórców, których funkcjonowanie jest niezbędne dla prawidłowego rozwoju i kultywowania polskiej kultury i tradycji. Krzewienie kultury powinno pozostać jednym z podstawowych zadań systemu edukacyjnego. Nie ma jednak żadnego powodu, aby kultura wyłączona była
z mechanizmów gospodarki rynkowej. Dlatego rola państwa powinna być tu bardzo ograniczona.

67. Należy w sposób bezwzględny egzekwować przestrzegane praw autorskich. Umożliwi to normalne funkcjonowanie artystów na rynku, a także zagwarantuje należytą ochronę własności intelektualnej.

VII. BEZPIECZENSTWO WEWNĘTRZNE I ZEWNĘTRZNE

68. Za jedno z najważniejszych zadań Państwa w zmieniającym się świecie uznajemy zapewnienie obywatelom bezpieczeństwa - zarówno zewnętrznego,
jak i wewnętrznego. W tym celu niezbędne jest uwzględnienie tych dziedzin
w odpowiednim stopniu w zadaniach i budżetach gmin, powiatów, województw oraz w budżecie Państwa, a także współpraca władz i służb mundurowych
we wszystkich szczeblach.

69. Za niezbędne uznajemy szeroko rozumiane działania prewencyjne,
w tym programy edukacyjne.

70. Należy przyjąć zasadę "zero tolerancji" polegającą na skutecznym ściganiu
i karaniu nawet za drobne naruszenia prawa.

71. Wszystkie struktury państwa muszą wydać zdecydowana wojnę zorganizowanej przestępczości i działaniom o charakterze mafijnym.

72. Policja powinna posiadać szerokie uprawnienia, umożliwiające jej skuteczne ściganie przestępców. Należy ją również odbiurokratyzować przesuwając więcej policjantów zza biurek do służby na ulicach.

73. W obronie mieszkańców przed przestępcami dużą rolę mają do odegrania samorządy lokalne. Dlatego straże gminne (miejskie) powinny zostać przekształcone w policję miejską (municypalną) lub samorządową, której kompetencje umożliwiałyby skuteczną walkę z lokalną przestępczością.

74. W szczególnie niebezpiecznych miejscach dobrym rozwiązaniem jest system monitoringu.

75. Każdy obywatel powinien mieć możliwość obrony swojego zdrowia, życia
oraz mienia. To prawo musi być jasno i precyzyjnie sformułowane tak, aby korzystanie z niego nie powodowało sankcji prawnych. Granica obrony koniecznej powinna zostać znacznie poszerzona.

76. Duże znaczenie mają inicjatywy społeczne służące poprawie bezpieczeństwa
np. straż sąsiedzka (straż obywatelska). Powinny one spotkać się ze wsparciem
ze strony Państwa i samorządów lokalnych oraz Policji.

77. Naszym zdaniem jednym z największych problemów ludzi szukających sprawiedliwości jest niewydolność polskiego wymiaru sprawiedliwości. Aby to poprawić trzeba lepiej wynagradzać pracowników, wymagając od nich jednocześnie dużej efektywności pracy. Sądy należy wyposażyć w niezbędny sprzęt biurowy, a także zagwarantować godziwe i bezpieczne warunki pracy.

78. Siły zbrojne powinny się składać z jednostek operacyjnych i sił obrony terytorialnej.

79. Jednostki operacyjne powinny w jak najszybszym czasie stać się zawodowe - oparte o ochotniczy zaciąg. Konieczne jest pozostawienie powszechnego przeszkolenia (bez skoszarowania) na potrzeby obrony terytorialnej.

80. Korpus oficerski musi być znacznie zmniejszony, a o jego awansach musi decydować przydatność dla armii dostosowanej do standardów NATO oraz sił szybkiego reagowania Unii Europejskiej.

81. Wydatki na obronę powinny być przede wszystkim przeznaczane na modernizację sprzętu (oraz jego eksploatację) i szkolenie jednostek operacyjnych.

82. Należy w dalszym ciągu rozwijać system cywilnej kontroli nad armią oraz opracować czytelne zasady funkcjonowania Państwa w stanach nadzwyczajnych.

83. Konieczna jest reorganizacja systemu ochrony cywilnej, aby mógł przeciwdziałać efektywnie klęskom żywiołowym.

84. Polska powinna dążyć do wyrównywania kwalifikacji polskich oficerów i jakości sprzętu z pozostałymi członkami Paktu Północnoatlantyckiego. Powinniśmy ponosić pełnię praw i obowiązków płynących z faktu naszej przynależności do NATO. Na terenie naszego kraju powinny być wszelkie jednostki Sojuszu, których obecność jest wskazana ze względu na bezpieczeństwo Polski oraz naszych sojuszników.

VIII. ZDROWE, CZYSTE ŚRODOWISKO

85. Środowisko naturalne jest dobrem wspólnym, z którego korzystać będą również przyszłe pokolenia, dlatego należy dbać o nie w sposób szczególny.

86. Konieczne są działania służące poprawie stanu środowiska zwłaszcza w dziedzinie: gospodarki odpadami, oszczędności energii, prowadzenia polityki zagospodarowania przestrzennego zgodnej z zasadami zrównoważonego rozwoju.

87. Konwencjonalne zasoby energetyczne w przeciągu najbliższych lat ulegną wyczerpaniu. Dlatego państwo powinno wspierać rozwój niekonwencjonalnych źródeł energii, które zastępują je oraz korzystnie wpływają na środowisko naturalne.

88. Konieczne jest zwiększanie i wspieranie udziału społeczeństwa i organizacji pozarządowych w działaniach na rzecz ochrony środowiska.

89. Wielką rolę w ochronie środowiska ma działalność edukacyjna, dlatego problemy środowiska naturalnego i jego ochrony powinny być ważnym elementem programów szkolnych.

IX. ROZWIĄZYWANIE PROBLEMÓW SPOŁECZNYCH

90. Każdy powinien dążyć do zapewnienia bytu sobie i osobom, za które jest odpowiedzialny przy zagwarantowaniu przez Państwo sprawiedliwości szans. Taka jest indywidualna odpowiedzialność każdego z nas. Rolą i zadaniem państwa nie jest utrzymywanie swoich obywateli.

91. Tylko szybki i długofalowy wzrost gospodarczy może zagwarantować wzrost liczby miejsc pracy i ograniczenie bezrobocia. Dlatego należy kontynuować działania zapewniające dalszy rozwój polskiej gospodarki.

92. Należy zintensyfikować działania przeciwdziałające wykluczeniu społecznemu. Działania te powinny być skierowane do osób, które ze względu na swoją trudną sytuację życiową nie potrafią samodzielnie odnaleźć się na rynku pracy
i korzystają długotrwale w sposób bierny ze świadczeń pomocy społecznej.

93. Należy ograniczać nadmierną opiekę państwa, która jest niejednokrotnie podatna na nadużycia i kształtuje oraz umacnia postawy roszczeniowe. Wymaga to rewolucyjnej reformy systemu pomocy społecznej w Polsce, który jest dziś
w Polsce polem ogromnych, nadużyć, niegospodarności i marnotrawstwa pieniędzy podatników. W efekcie, mimo, że na pomoc społeczną państwo łoży co roku olbrzymie sumy, osoby najbiedniejsze i najbardziej potrzebujące pozostawione są bez odpowiedniej opieki.

94. Powinno się dążyć do zmiany niektórych świadczeń z pieniężnych na rzeczowe,
co zapewni bardziej prawidłowe i celowe wykorzystanie środków publicznych przyznanych na pomoc w określonym obszarze.

95. Za względu na fakt, iż w Polsce obserwujemy zjawisko dziedziczenia biedy, należy stworzyć młodym ludziom możliwość ucieczki z kręgu ubóstwa, poprzez stworzenie szansy edukacyjnej, niezależnej od sytuacji materialnej rodziców.

96. Umiejętność posługiwania się komputerem i wykorzystywania nowoczesnych technologii (w tym Internetu) powinna być jak najpowszechniejsza, żeby nie została zepchnięta jedynie do roli rynku zbytu dla bardziej rozwiniętych sąsiadów.

97. Ważnym punktem, w zakresie systemu pomocy społecznej powinno stać się monitorowanie jak udzielona pomoc została wykorzystana oraz adekwatne do tej oceny dalsze działania.

98. W rozwiązywaniu kwestii społecznych powinno się uwzględniać aktywność organizacji pozarządowych i społeczności lokalnej.

99. Należy stworzyć system przepływu informacji między organizacjami i jednostkami samorządowymi działającymi na rzecz ludzi potrzebujących, w celu wyeliminowania osób, nadużywają pomocy i ustanowiły sobie z niej sposób na życie.

X. OPIEKA ZDROWOTNA, PROMOCJA ZDROWEGO TRYBU ŻYCIA

100. Funkcjonujący obecnie upaństwowiony i scentralizowany system ochrony zdrowia uważamy za niesprawny, nieefektywny i nie możliwy do utrzymania. Jego dalsze podtrzymywanie pogłębia chaos w ochronie zdrowia i sprzyja dalszemu marnotrawieniu publicznych pieniędzy.

101. Szczególną uwagę należy skoncentrować na problemach zdrowotnych pojawiających się u dzieci oraz młodzieży, jako rzutujących na ich późniejsze życie.

102. Upowszechnienie kultury fizycznej wśród dzieci i młodzieży należy traktować jako profilaktykę zdrowotną, która pozwoli w przyszłości na ograniczenie wydatków na lecznictwo.

103. Należy dążyć do zapewnienia jak najlepszego funkcjonowania jednostek opieki medycznej, poprzez wprowadzenie efektywnych (rynkowych) mechanizmów zarządzania i uczynienie z nich dynamicznego, konkurencyjnego sektora gospodarki. Dlatego postuluje się:

· wprowadzenie konkurencji między instytucjami finansującymi ochronę zdrowia połączone z otwarciem tego rynku dla prywatnych firm ubezpieczeniowych,

· prywatyzację zakładów świadczących usługi medyczne - szpitali, przychodni, ambulatoriów itd.

104. Należy wprowadzić pełną jawność finansowania jednostek medycznych.

105. Dla placówek opieki medycznej ważne jest stworzenie korzystnego środowiska
i stabilnych oraz przejrzystych mechanizmów ekonomicznych.

106. Ze względu na ideę taniego państwa, ważne jest opracowanie rozwiązań organizacyjno-technologicznych pozwalających na ciągłe monitorowanie kosztów świadczenia usług medycznych – co zapewni wykrywanie ewentualnych nadużyć w tym obszarze.

107. Istotne jest wypracowanie mechanizmów, które zapewnią dostęp do specjalistycznych świadczeń zdrowotnych, wykonywanych w jak najbardziej efektywny sposób. Mechanizmy te powinny gwarantować niedyskryminującą nikogo pomoc oraz być poddane społecznemu nadzorowi.

108. Powinno dążyć się do zmniejszenia biurokratycznych barier, szczególnie
w dostępie do specjalistycznych ośrodków ponadregionalnych.

109. Należy zwiększyć skuteczność zapobiegania i wczesnego wykrywania chorób poprzez wspieranie programów zdrowotnych o charakterze profilaktycznym.

110. Istotne jest zapewnienie działania szybkiego i sprawnego systemu ratownictwa medycznego poprzez realizację systemu zintegrowanego ratownictwa medycznego.

111. Należy dążyć do wprowadzenia wszechstronnej edukacji zdrowotnej, zwłaszcza w programach nauczania, oraz zwiększenie dostępności terapii osób uzależnionych i członków ich rodzin.

112. Upowszechnienie problemów osób niepełnosprawnych nie powinno pozostać celem samym w sobie, lecz powinno przyczyniać się do realizacji priorytetowych celów – w tym likwidacji barier architektonicznych, dostępności komunikacyjnej, rozwoju kształcenia integracyjnego.

113. Państwo powinno zapewnić rehabilitację osobom niepełnosprawnym, tak by mogły one osiągać i utrzymywać samodzielnie optymalny poziom niezależności
i zdolności funkcjonowania w społeczeństwie. Bardzo ważne są promocja
i umożliwienie rehabilitacji osób niepełnosprawnych poprzez aktywne uprawianie sportu.

114. Jedną z najważniejszych metod walki ze społecznym wykluczeniem osób niepełnosprawnych jest promocja ich dostępu do takich form zatrudnienia,
w których niepełnosprawność nie stanowi czynnika ograniczającego.

115. Ponieważ niepełnosprawność motoryczna często determinuje, iż osoby niepełnosprawne mogą tylko podejmować aktywność zawodową wymagającą aktywności intelektualnej, należy dążyć do wzmacniania i rozszerzania możliwości kształcenia osób niepełnosprawnych na poziomie edukacji wyższej.

116. Bardzo istotną sprawą jest pomoc w rehabilitacji osób niepełnosprawnych oraz umożliwienie im korzystania z obiektów sportowych, tak aby czynnie mogły uczestniczyć w życiu sportowym. Powinno się wspierać powstawaniu nowych klubów zrzeszających osoby niepełnosprawne.

XI. SPORT I AKTYWNY WYPOCZYNEK

117. Uwzględniając rolę sportu i kultury fizycznej jako czynnika kształtującego ogólny rozwój człowieka, uznajemy za niezbędne poczynienie wszelkich możliwych kroków w kierunku jego krzewienia. Uważamy, że Państwo powinno wspierać działania amatorskich stowarzyszeń i związków przyczyniających się do rozwoju sportu i kultury fizycznej.

118. Sport wyczynowy uznajemy za niezbędny do upowszechnienia tej dziedziny życia oraz popularyzacji Polski na świecie.

119. W interesie państwa leży poprawa zdrowotności jego obywateli oraz zmniejszenie kosztów chorób cywilizacyjnych. Znając ogromną rolę, jaką aktywność fizyczna odgrywa w osiąganiu tych celów, należy zwrócić szczególną uwagę na rozwój fizyczny dzieci i młodzieży. Dlatego też liczba zajęć wychowania fizycznego w szkołach powinna być jak największa, nie mniejsza od trzech godzin lekcyjnych w tygodniu.

120. Do sprawnego i kompetentnego zarządzania sektorem sportowym, niezbędna jest przejrzysta struktura organizacyjna, oparta na samodzielnym organie ministerialnym - Ministerstwie Sportu.

121. Samorządy lokalne powinny wspierać rozwój sportu amatorskiego. Przejawiać ma się to w tworzeniu ścieżek rowerowych, boisk osiedlowych, a także miejsc rekreacji, co zapewni młodzieży możliwość aktywnego spędzania wolnego czasu i podniesie bezpieczeństwo na ulicach.

122. Należy bezwzględnie zwalczać wszelkie objawy chuligaństwa na obiektach sportowych.

XII. MEDIA, INTERNET, NOWE TECHNOLOGIE - WYZWANIA XXI WIEKU

123. Wolne, profesjonalne i odpowiedzialne media są niezbędnym elementem prawidłowo funkcjonującej demokracji. W związku z tym uważamy że należy:

§ wspierać wszystkie inicjatywy służące podniesieniu etyki
i odpowiedzialności mediów za przekazywane przez nie treści,

§ zwalczać próby ograniczenia ich wolności, np. przejęcia partyjnej kontroli nad mediami publicznymi i uwolnić je od politycznych nacisków. Najskuteczniejszą metodą odpolitycznienia mediów jest ich prywatyzacja. Państwo może prowadzić swoją misję edukacyjną i kulturalną poprzez media prywatne zawierając z nimi odpowiednie kontrakty.

124. Dalsze funkcjonowanie nieprofesjonalnej i upolitycznionej Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji jest pozbawiona celu. Należy wypracować mechanizmy wyboru członków KRRiT, tak by zapewnić jej profesjonalizm. Należy uporządkować mechanizm przydzielania koncesji na częstotliwość wprowadzając system zamówień publicznych oraz przekazać te kompetencje Urzędowi Regulacji Telekomunikacji i Poczty. KRRiT powinna wypełniać tylko obowiązki nałożone na nią poprzez Konstytucję RP, czyli stać na straży wolności mediów.

125. Rozwój nowoczesnych technologii i informatyzacja są niezbędnymi warunkami
do osiągnięcia wysokiego poziomu rozwoju przy jednoczesnym wyrównywaniu różnic ekonomicznych i społecznych.

126. Budowa oraz modernizacja i wspieranie rozwoju szkolnych i akademickich pracowni komputerowych dostępnych bezpłatnie dla młodzieży po godzinach zajęć jest niezbędna do powodzenia budowy nowoczesnego społeczeństwa. Postulujemy wypracowanie strategii w zakresie zwiększenia dostępności Internetu oraz rozszerzenie akcji go popularyzujących np. "Internet dla szkół".

XIII. POLSKA W EUROPIE I ŚWIECIE

127. Celem polskiej polityki zagranicznej powinno być zapewnienie godnego miejsca
i roli Polski w Europie i w świecie. Zjednoczoną Europę traktujemy jako szansę na pomyślność naszej Ojczyzny teraz i w przyszłości. Jako młode pokolenie Polaków odczuwamy współodpowiedzialność za przyszłość Europy oraz za rozwój Polski nowoczesnej, zamożnej i bezpiecznej.

128. Przystąpienie Polski do NATO, a następnie do Unii Europejskiej uznajemy
za największe osiągnięcia polskiej polityki zagranicznej, a zarazem wyraz polskiej racji stanu.

129. Wzmocnienie pozycji Polski w polityce europejskiej i współczesnym świecie wymaga silnego przywództwa państwowego, jasnej wizji rozwoju Europy
i skutecznych działań politycznych.

130. Zadaniem Unii Europejskiej powinno być budowanie „wspólnego domu europejskiego”. Do tego celu powinniśmy dążyć odważnie, wychodząc naprzeciw oczekiwaniom milionów Europejczyków, świadomych łączącej ich historii, mających nadzieję na życie w jedności, solidarności, dobrobycie i pokoju.

131. Rozszerzenie Unii Europejskiej o Polskę i kraje Europy Środkowej i Wschodniej stanowiło historyczny koniec podziału jałtańskiego. Proces integracji europejskiej powinien być kontynuowany i otwarty. Wspieramy dążenia europejskie Bułgarii, Rumunii, Chorwacji i Ukrainy.

132. Dzisiejsza Unia Europejska potrzebuje instytucjonalnego i prawnego wzmocnienia. które zapewni jej skuteczność i efektywność, precyzyjnie określi kompetencje, ale i wskaże wartości, na jakich powinna się opierać wspólnota europejska. W tym zakresie szczególne znaczenie przypadnie Traktatowi Konstytucyjnemu Unii Europejskiej.

133. Nowy ład europejski powinien uznawać i chronić te wartości, które stanowią najcenniejsze dziedzictwo europejskiego humanizmu, który zapewnił szczególne miejsce Europy w historii cywilizacji. Wartości te stanowią wkład intelektualny
i duchowy, który ukształtował tożsamość europejską na przestrzeni wieków.
Tradycja judeochrześcijańska, a także grecka i rzymska stanowią wspólne dziedzictwo Europejczyków.

134. Sojusz Północnoatlantycki pozostaje niezmiennie kluczowym gwarantem bezpieczeństwa Polski.

135. Z powodów geopolitycznych Polska winna też dążyć do jak największej spoistości politycznej i militarnej Unii Europejskiej. Zwiększenie znaczenia Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa stwarza dla Polski szansę na jeszcze większy udział w kształtowaniu polityki międzynarodowej.

136. Jednocześnie w interesie Polski leży utrwalenie polskiej pozycji w układzie transatlantyckim przez szczególne związki ze Stanami Zjednoczonymi. Naszym celem powinny być relacje o charakterze strategicznym, a nie doraźnym. Dlatego ważne jest uzyskanie przez Polskę stabilnej pozycji w hierarchii sojuszników USA oraz współpraca polityczna i wojskowa, która doprowadzi do logistycznej i technicznej modernizacji polskich sił zbrojnych.
Polityczno - gospodarcze stosunki z USA powinny kształtować się na zasadzie partnerstwa.

137. Bezpieczeństwo międzynarodowe nabiera nowego znaczenia wobec zagrożenia terroryzmem, czego przykładem był zamach 11 września 2001 roku. Przeciwdziałanie takim tragediom wymaga aktywnej współpracy państw
i organizacji międzynarodowych.

138. Istotne znaczenie dla Polski powinien mieć rozwój dobrych stosunków sąsiedzkich. Dlatego też wzmocnieniu powinna ulec współpraca regionalna w ramach Grupy Wyszehradzkiej, która stwarza nowe możliwości w ramach Unii Europejskiej.

139. Polska polityka zagraniczna powinna skutecznie wspierać europejskie aspiracje Ukrainy oraz zapewnić wszelkie możliwe wsparcie dla wolnej i demokratycznej Białorusi.

140. Stosunki z Rosją powinny być oparte na zaufaniu i prawdzie historycznej. Tylko ostateczne rozliczenie i ujawnienie przez Federację Rosyjską wszystkich ciemnych kart naszej wspólnej historii pozwoli zbudować prawdziwe partnerstwo pomiędzy naszymi narodami.

141. Chcemy nieustannie działać na rzecz umocnienia demokracji na świecie
i będziemy przeciwstawiać się łamaniu praw człowieka wszędzie tam, gdzie ma to miejsce. Dostrzegamy szczególną rolę Rady Europy, która obejmując swym działaniem wiele krajów kontynentu popiera rozwój demokracji i promuje prawa człowieka. Opowiadamy się za jak najszerszą formułą członkostwa w Radzie Europy, gdyż zapobiega to wykluczeniu z rodziny europejskiej biedniejszych
i niestabilnych krajów.